Διάλογος για το σήμερα και το αύριο των οργανωμένων φορέων του Ελληνισμού του Μονάχου

Συνέντευξη με την Αμαλία Κορακιανίτη πρόεδρο του συλλόγου επτανήσιων Μονάχου

Σε μια από τις πρόσφατες δημοσιεύσεις μας με θέμα «οι γυναίκες κατακτούν τους οργανωμένους φορείς του Ελληνισμού»  είχατε μια θέση ως επικεφαλής (Πρόεδρος) του Συλλόγου Επτανησίων. Εσείς όμως έχετε και δυναμική παρουσία γυναικών συνολικά στο ΔΣ. Τελικά πως είναι για μια γυναίκα με τις (συνήθως) επιπλέον εργασίες να είναι επικεφαλής ενός δραστήριου συλλόγου.

Είναι αλήθεια ότι στην πλειοψηφία του, το ΔΣ του συλλόγου μας αποτελείται από γυναίκες, γεγονός το οποίο είναι αρκετά θετικό σε μια σχετικά ανδροκρατούμενη κοινωνία, κυρίως για τις νεότερες γενιές.
Το να είσαι επικεφαλής ενός δραστήριου συλλόγου, όπως ο δικός μας, απαιτεί αρκετό χρόνο και κόπο από την καθημερινότητα.
Αυτό όμως δεν είναι πάντα εύκολο είτε είσαι γυναίκα είτε άνδρας, μιας και οι προσωπικές υποχρεώσεις συνεχώς τρέχουν.
Σίγουρα δεν είμαι μόνη μου σ΄αυτό, όλα τα μέλη του ΔΣ συμβάλλουν εξίσου στην διαχείρηση του συλλόγου.
Ο καθένας μας με τον τρόπο και τον χρόνο που μπορεί να διαθέσει, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι η συμμετοχή στο σύλλογο είναι εθελοντική!

Είστε ένας σύλλογος που απευθύνεται σε μικρό σχετικά αριθμό Ελληνισμού καθώς τα επτάνησα δεν φαίνεται να έχουν πολλούς απόδημους στο Μόναχο. Έιστε ικανοποιημένοι από τη συμμετοχή των Επτανησίω ν στην δράσεις του συλλόγου.
Σκοπός του συλλόγου μας είναι η ανάδειξη και η προώθηση του επτανησιακού πολιτισμού με τα ήθη και έθιμά του.
Αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι απευθυνόμαστε μόνο σε Επτανήσιους. Είναι αλήθεια ότι η πλειοψηφία του συλλόγου μας αποτελείται από άτομα από την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά και φιλέλληνες απ΄όλο τον κόσμο. Αυτό μας χαροποιεί ιδιαίτερα μιας και μ΄αυτόν τον τρόπο προβάλλεται ο πολιτισμός μας και εκτός των ελληνικών συνόρων.
Γενικότερα γνωρίζουμε ότι το δυναμικό των αποδήμων Επτανησίων στο Μόναχο δεν είναι τόσο μεγάλο όσο των άλλων εθιμοτυπικών συλλόγων, αλλά όπως ανέφερα και πριν η συμμετοχή στις δράσεις μας είναι εθελοντική, επομένως όλοι είναι ευπρόσδεκτοι.

Συνήθως στο ερώτημα «γιατί να έρθουν οι νέοι σ έναν ελληνικό σύλλογο» η απάντηση είναι «η παράδοση, τα ήθη και έθιμα». Αρκούν όμως στο πέρασμα του χρόνου μόνο αυτά. Υπάρχει ανάγκη αλλαγής όσον αφορά τις δράσεις και αν ναι σε ποια κατεύθυνση.
Αν και βασικό θεμέλιο των ελληνικών συλλόγων είναι η παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα, αυτό δε σημαίνει ότι  είναι και οι μοναδικοί λόγοι για να συμμετέχει ένας νέος.  Διάφορες εκδηλώσεις που πραγματοποιούνται κατά καιρούς, όπως εκδηλώσεις ενημερωτικού περιεχομένου, φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, σεμινάρια, ακόμα και εκδρομές , δίνουν την δυνατότητα στους συμμετέχοντες, νέους και μη, να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, και γιατί όχι, να κάνουν και νέες γνωριμίες.
Σαφώς όπως εξελίσσονται οι  εποχές, έτσι με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει να συμβαδίζουν και οι δράσεις μας.

Ο σύλλογός σας διακρίνεται για τη διάθεση που δείχνει για συνεργασία. Συμμετέχει και μάλιστα ουσιαστικά σε πολλές δράσεις άλλων φορέων. Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη συντονισμού των συλλόγων και είναι αυτός ο ρόλος μια Κοινότητας ;
Γενικότερα πιστεύουμε σαν σύλλογος ότι «η ισχύς εν τη ενώσει» .
Μπορεί κάθε σύλλογος να εκπροσωπεί διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, αλλά στην τελική αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Η δημιουργία ενός συντονιστικού οργάνου ανάμεσα στους συλλόγους είναι αναγκαία και πολύ σημαντική για την ομαλή και αρμονική συνύπαρξη όλων μας.

Πιστεύετε ότι μπορεί σήμερα ένας Ελληνας που έχει μεγαλώσει στο Μόναχο και έχει φιλίες με συνομίληκους και άλλων εθνοτήτων ότι θα ερχόταν ευχάριστα σε μια εκδήλωση – χορό ενός ελληνικού εθνικοτοπικού συλλόγου ;  Μπορούμε να κάνουμε κάτι περισσότερο για την 3η και 4η πλέον γενιά ελλήνων στο Μόναχο ;.
Η επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό ξεκινάει από το σπίτι. 
Σίγουρα η συμμετοχή στις εκδηλώσεις μας, ενισχύει την ελληνική ταυτότητα. Κατά την γνώμη μου οι σύλλογοι, τουλάχιστον εδώ στο Μόναχο, είναι διαθέσιμοι να προσφέρουν ό,τι μπορούν σε όποιον έχει τη διάθεση να ασχοληθεί και να ενημερωθεί.

Συνέντευξη με την Πρόεδρο του Ιδρύματος ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ Βασιλεία Τριάρχη

 

Αν και ένα Ίδρυμα εκ πρώτης όψεως δεν σχετίζεται με τους συλλογικούς φορείς, το ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ έχει την ιδιαιτερότητα να έχει ιδρυθεί από συλλογικούς φορείς  και  ως εκ τούτου η Πρόεδρός του μπορεί να μας μεταφέρει σοβαρές εκτιμήσεις για την πορεία τους

.

Το Ίδρυμα ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ είναι άμεσα συνδεδεμένο με τους ελληνικούς συλλογικούς φορείς του Μονάχου μια και αυτοί είναι οι Ιδρυτές του και ως εκ τούτου εκπροσωπεί το ίδιο έμμεσα, πολλές φορές μάλιστα και άμεσα, τα δικά τους ενδιαφέροντα, τους δικούς τους στόχους ενώ ταυτόχρονα δραστηροποιείται και με τη δική τους υποστήριξη.

 

Οι ελληνικοί συλλογικοί φορείς του Μονάχου ήταν στο παρελθόν, είναι μέχρι σήμερα και θα είναι και στα επόμενα χρόνια πολύ σημαντικοί για την ελληνική Ομογένεια. Ήδη από τα πρώτα χρόνια της ελληνικής μετανάστευσης στο Μόναχο ήταν αυτοί που αγκάλιασαν τον Έλληνα μετανάστη, του έδωσαν τον κατάλληλο χώρο, στο πλαίσιο του οποίου μπορούσε να εκφράσει τις επιθυμίες του, τα όνειρά του, τον καϋμό του και να αισθανθεί θαλπωρή και ασφάλεια.

Αλλά και μέχρι σήμερα οι ελληνικοί Σύλλογοι στο Μόναχο συνεχίζουν το αξιόλογο έργο τους. Με τις δράσεις τους παρέχουν στις νέες γενιές του Ελληνισμού δυνατότητες όχι μόνο να γνωριστούν μεταξύ τους αλλά και να καλλιεργήσουν την πρώτη τους γλώσσα καθώς επίσης να γνωρίσουν ήθη και έθιμα της πρώτης τους πατρίδας και ταυτόχρονα να τα βιώσουν ως κάτι το θετικό και το αξιόλογο τόσο γι αυτούς τους ίδιους όσο και για το άμεσο περιβάλλον τους. Αυτά στοιχεία, παράδοση, πρώτη γλώσσα και θετικά βιώματα, αποτελούν, όπως έχει διαπιστωθεί σε πολυάριθμες διεθνείς έρευνες, τις πιο βασικές και απαραίτητες προϋποθέσεις για μια θετική ανάπτυξη της ταυτότητάς τους και της όλης συναισθηματικής τους εξέλιξης. Ταυτόχρονα οι ελληνικοί Σύλλογοι συνεχίζουν να παρέχουν στις παλαιότερες γενιές μέχρι σήμερα ένα κομμάτι της πατρίδας τους, πράγμα που όσο περνούν τα χρόνια γίνεται γι’ αυτούς ακόμη πιο σημαντικό και απαραίτητο.

 

Τελικά κυρία Τριάρχη υπάρχει πρόβλημα συσπείρωσης και δράσης των ελληνικών συλλογικών φορέων. Από την εμπειρία που έχετε από το 2012 που αναλάβατε  την Προεδρία του ΔΣ του Ιδρύματος ποια είναι η εκτίμησή σας; Οπισθοχώρηση, στασιμότητα ή πρόοδος ;

 

Δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ ότι έχω διαπιστώσει σ’ αυτά τα τελευταία 7 χρόνια συχνά προβλήματα «συσπείρωσης και δράσης των ελληνικών συλλογικών φορέων». Εξάλλου αρκεί μια ματιά στις ανακοινώσεις και στις φωτογραφίες που δημοσιεύονται συνεχώς στον «Δορυφόρο», σχετικά με τις δράσεις των διαφόρων συλλόγων στο Μόναχο, για να πεισθεί κανείς για το αντίθετο. Αν πριν από 10 χρόνια παρουσίαζαν οι Σύλλογοι πολύ μεγαλύτερη δράση, συχνότητα, ποιότητα, συμμετοχή, δεν το γνωρίζω. Αυτό όμως που θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει είναι ότι δεν διαπιστώνεται εξέλιξη στον χώρο αυτό, ότι οι δράσεις των Συλλόγων δεν ανταποκρίνονται πάντα σε μεγάλο βαθμό στις προσδοκίες των νέων και γιατί όχι στις προκλήσεις των αλλαγών που ζούμε. 

 

Συμμερίζεστε την άποψη ότι όσον αφορά το θέμα της συμμετοχής σε δράσεις της τοπικής κοινωνίας διαγράφεται μια «αντίσταση» από πλευράς των συλλογικών φορέων και του Ελληνισμού γενικότερα , μια αντίσταση που δεν την βλέπει κανείς στον ελληνισμό σε άλλες ευρωπαϊκές  χώρες. Τελικά έχει να κάνει με το ότι ζούμε στη Γερμανία, έχει ευθύνη και η γερμανική πλευρά ; 

 

Δεν μπορώ να γνωρίζω τι συμβαίνει στον Ελληνισμό άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αυτό, όμως, που έχω διαπιστώσει στη δική μας ελληνική παροικία ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια είναι ότι όταν ζητηθεί σωστά η συμμετοχή του Ελληνισμού του Μονάχου σε μια κοινή δράση, όταν προσεγγίσει, αγγίξει κανείς με τον κατάλληλο τρόπο τα ενδιαφέροντά του, υπάρχει έντονη και αποτελεσματική ανταπόκριση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, -θέλω να ισχυριστώ ότι δεν είναι η εξαίρεση- αποτελεί τα τελευταία χρόνια η μεγάλη αποδοχή της πρωτοβουλίας του «Δορυφόρου» για ένα συγκεκριμένο φιλανθρωπικό σκοπό και ιδιαίτερα αυτή του περασμένου Δεκεμβρίου. 

 

Τι γίνεται όμως με την τρίτη και τέταρτη γενιά η οποία νιώθει μεν ότι είναι Έλληνες αλλά δεν βρίσκει αναφορά στις δράσεις ή αν τη βρίσκει, τότε αυτή είναι περιστασιακή. Κάνουμε εμείς κάτι λάθος ή είναι απλά μια φυσιολογική εξέλιξη που πρέπει να την αποδεχτούμε ως δεδομένο

 

Εδώ αγγίζετε ένα από τα σοβαρά προβλήματα, που παρουσιάζει η ελληνική Ομογένεια και εδώ πρέπει να εστιάσουμε όλοι από κοινού την προσοχή και το ενδιαφέρον μας. Ενώ παρατηρείται ποσοτικά μια αρκετά ικανοποιητική δραστηριοποίηση των συλλογικών φορέων, ποιοτικά διαπιστώνεται ότι τις περισσότερες φορές προσεγγίζονται σε πολύ μικρό ποσοστό τα ενδιαφέροντα, οι αναζητήσεις και οι ανησυχίες που έχουν οι νέες γενιές των Ελλήνων στο Μόναχο. Δεν ξέρω αν πρόκειται για «μια φυσιολογική εξέλιξη». Παραμένει σίγουρα αναμφισβήτητο ότι τα ενδιαφέροντα, οι προσδοκίες και οι τρόποι συμπεριφοράς της νέας γενιάς, τόσο των νέων που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο γερμανικό περιβάλλον όσο και αυτών που ήρθαν τα τελευταία χρόνια από την Ελλάδα, δεν ταυτίζονται με αυτά της πρώτης ή ακόμη και της δεύτερης γενιάς των Ελλήνων μεταναστών. Ναι, αυτό είναι κάτι πολύ φυσιολογικό και αναμενόμενο. Θα ήταν καλό να γίνει ανακατάταξη των στόχων και των δράσεων των συλλογικών φορέων σύμφωνα με τα νέα δεδομένα. 

 

Δηλαδή πώς το σκέφτεστε;

 

Η λύση του συγκεκριμένου προβλήματος προϋποθέτει κοινή αντιμετώπιση όλων των συλλογικών φορέων της ελληνικής Ομογένειας στο Μόναχο και είναι αναγκαίο να στηριχθεί και να λάβει υπόψη πολλούς παράγοντες. Είμαι της γνώμης ότι θα πρέπει στα επόμενα χρόνια να βρεθούν νέοι δρόμοι, που θα μας οδηγήσουν να είμαστε σε θέση αγγίζοντας τα ενδιαφέροντα της ελληνικής νεολαίας του Μονάχου να περάσουμε σε αυτήν μηνύματα του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής παράδοσης και της αξίας τους, πράγμα που όπως ανέφερα προηγουμένως είναι απαραίτητο για τη θετική ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Σημαντικό ακόμη είναι να κατορθώσουμε να αφυπνίσουμε το ενδιαφέρον των νέων για τη συμμετοχή τους σε μια ελληνική κοινωνική και ιδιαίτερα πολιτική εκπροσώπηση στη χώρα στην οποία ζουν. Εδώ, θα πρέπει να παίξει το Ίδρυμα Παλλάδιον ένα σημαντικό ρόλο. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να πραγματοποιήσει διάφορες μελέτες με τις οποίες να διευρευνηθούν τα ενδιαφέροντα και οι σκέψεις των νέων Ελλήνων. Θα μπορούσε ακόμη να συγκαλέσει τους συλλογικούς φορείς και να δημιουργήσει μια ομάδα εργασίας με αντιπροσώπους τους, η οποία με βάση τα πορίσματα αυτών των μελετών να κάνει προτάσεις νέων δράσεων.

 

Το Ίδρυμα ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ ήρθε ίσως από τους πρώτους αντιμέτωπο με τα fake news . Ταυτίστηκε με την πρόοδο της ανέγερσης του σχολικού διδακτηρίου αν και δεν είχε απολύτως καμία ευθύνη μ’ αυτό (με την ανέγερση). 

 

Είναι όντως μια «πονεμένη» ιστορία, το θέμα στο οποίο αναφέρεστε, μια ιστορία συνδεδεμένη με απογοητεύσεις, παρεξηγήσεις και άλλα έντονα συναισθήματα, που σκίαζε το Ίδρυμα Παλλάδιον για αρκετά χρόνια. Συχνά γίνεται ακόμη και σήμερα αναφορά στο ιδρυτικό κεφάλαιο, το οποίο συγκεντρώθηκε και με οικονομική συμβολή του ίδιου του Ελληνισμού του Μονάχου. Το ποσό αυτό ήταν απαραίτητο για τη σύσταση του Ιδρύματος –και όχι για την ανέργεση του σχολικού κτηρίου- και διαφυλάσσεται ακόμη ακέραιο, όπως απαιτεί η αντίστοιχη βαυαρική νομοθεσία για τα Ιδρύματα. Οι δράσεις του Ιδρύματος είναι αυτοχρηματοδοτούμενες και πραγματοποιούνται με την οικονομική υποστήριξη χορηγών.

 

Αν θέλουμε να μείνουμε όμως στα γεγονότα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι το Παλλάδιον ανταποκρίθηκε με επιτυχία στον αρχικό στόχο ίδρυσής του. Διαβάζοντας τα αντίστοιχα έγγραφα του Αρχείου του Ιδρύματος διαπιστώνει κανείς ότι η εύρεση και η αγορά του οικοπέδου για την ανέγερση του ελληνικού σχολικού διδακτηρίου στο Μόναχο πραγματοποιήθηκαν κυρίως μέσω των ενεργειών του τότε ΔΣ και του ΣΙ του Ιδρύματος σε συνεργασία με την Ελληνική Κοινότητα, το Γενικό Προξενείο και την Εκκλησία και άλλους ελληνικούς φορείς. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη συνέχεια έγιναν πολλές λανθασμένες κινήσεις αλλά χωρίς αμφιβολία γι’ αυτές δεν ευθύνεται το Ίδρυμα, αφού μετά την αγορά του οικοπέδου το 2001 δεν του δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να συμμετέχει ενεργητικά στις μετέπειτα διαδικασίες ανέγερσης του σχολικού κτηρίου. 

 

Εντούτοις, πιστεύω ότι είναι πλέον καιρός να γίνει γνωστό στην ελληνική Ομογένεια του Μονάχου ότι ναι μεν η κινητήρια δύναμη της σύστασης του Ιδρύματος Παλλάδιον ήταν η επιθυμία των Ελλήνων του Μονάχου ν΄αποκτήσει ένα δικό τους ελληνικό σχολικό διδακτήριο, το οποίο οι ίδιοι του δώσαν το όνομα ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ. Ταυτόχρονα όμως θέλησαν, σύμφωνα με το καταστατικό του Ιδρύματος, να ιδρύσουν έναν επίσημο φορέα, ο οποίος θα είναι σε θέση από τη μια πλευρά να στηρίζει ουσιαστικά την αγωγή και μόρφωση των Ελληνοπαίδων στο Μόναχο, από την άλλη πλευρά να φροντίζει για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού στη Βαυαρία. Αυτοί είναι και οι κεντρικοί στόχοι του Ιδρύματος Παλλάδιον. Για την επίτευξη αυτών των στόχων δραστηροποιείται το Παλλάδιον εδώ και χρόνια σε πολλούς τομείς και πραγματοποιεί διάφορες εκδηλώσεις, όπως συναντήσεις-συζητήσεις γονέων και εκπαιδευτικών, προγράμματα υποτροφιών Ελλήνων νέων, επιμορφώσεις Ελλήνων και Βαυαρών εκπαιδευτικών, ανταλλαγές επισκέψεων Ελλήνων και Βαυαρών μαθητών, προγράμματα συνεργασίας μεταξύ ελληνικών και βαυαρικών Σχολείων, λογοτεχνικά βραδινά, εκθέσεις έργων Ελλήνων ζωγράφων, συναυλίες ελληνικής μουσικής, διαλέξεις και ημερίδες (www.stiftungpalladion.org). 

 

Το χρειάζεται ο Ελληνισμός το ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ και γιατί και σε ποια κατεύθυνση;

Το Ίδρυμα Παλλάδιον, όπως γνωρίζετε είναι το μοναδικό ελληνικό Ίδρυμα στο εξωτερικό, που συστάθηκε από τους ίδιους τους Έλληνες μετανάστες. Και εδώ έγκειται το μεγάλο δυναμικό που κρύβει μέσα του. Επειδή ακριβώς είναι δημιούργημα του Ελληνισμού του Μονάχου εκπροσωπεί τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες του και ταυτόχρονα έχει την υποστήριξη όλων των συλλογικών φορέων και όχι μόνο μιας συγκεκριμένης ή μεμονωμένης ομάδας Ελλήνων. Από την άλλη, δεν είναι απλά ένας σύλλογος αλλά ένα Ίδρυμα και ως Ίδρυμα του παρέχεται ένα μεγάλο βεληνεκές διασυνδέσεων με υπηρεσίες και φορείς και μπορεί να έχει ένα ευρύ πλαίσιο δυνατοτήτων δράσεων τόσο στον γερμανικό όσο και στον ελληνικό χώρο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ελληνισμός του Μονάχου χρειάζεται το Ίδρυμα Παλλάδιον. Μέσω αυτού του φορέα μπορεί να εκφράσει επίσημα τις σκέψεις του, να προσεγγίσει χώρους και να επιδιώκει να επιτευχθούν στόχοι, που μέσω συλλόγων δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν. 

 

Σ ευχαριστούμε πολύ !

Συνέντευξη με τον Πρόεδρο του Συλλόγου Κρητών Μονάχου, Στέλιο Αντωνάκη

Πρόσφατα Πρόεδρος του Συλλόγου Κρητών . Τι σημαίνει για εσάς να ηγείστε ενός από τις παλαιότερους ελληνικούς συλλόγους στο Μόναχο ;

 

Το να είσαι μέλος στο ΔΣ του Κρητικού συλλόγου Μονάχου σημαίνει πρωτίστως τιμή και ευθύνη. Σημαίνει όρεξη  για δουλειά και προσφορά.

Το σημαντικότερο όμως είναι να μπορέσουμε όλοι μαζί μέσα από τον Κρητικό σύλλογο, τον αρχαιότερο Ελληνικό εθνικοτοπικό σύλλογο της Γερμανίας, να προσφέρουμε για τη Κρήτη και την Ελλάδα μας και για τους συμπατριώτες μας που ζουν στη πόλη μας.

Οι συνάδελφοί μου στο ΔΣ έχουν την ίδια δίψα για προσφορά με εμένα, οπότε είμαι σίγουρος ότι βρισκόμαστε σε πάρα πολύ καλό δρόμο. 

 

Οι κρήτες είναι συγκρίνοντας με Ηπειρώτες, Πόντιους κλπ αρκετά λιγότεροι στο Μόναχο. Eίστε ικανοποιημένος από τη συμμετοχή τους (όχι μόνο των μελών) στις δραστηριότητες  του Συλλόγου ;

 

Όντως είμαστε λιγότεροι. Προσπαθούμε όμως να διοργανώνουμε διάφορα ώστε να υπάρχει το ενδιαφέρον για συμμετοχή στις εκδηλώσεις μας και από άλλους συμπατριώτες μας.

Θέλουμε να προβάλουμε το νησί μας σε όλους. Ευτυχώς η Κρήτη, όπως και όλη η Ελλάδα μας, είναι ευλογημένος τόπος και μπορείς να μεταφέρεις και να δείξεις αρκετά στον κόσμο. Όπως για παράδειγμα θέματα που έχουν να κάνουν με τον πολιτισμό μας, με την πολιτιστική μας κληρονομιά γενικότερα, με την κρητική διατροφή ή με τον τουρισμό και τα πανέμορφα τοπία της Κρήτης.

Για να συμμετέχει λοιπόν ο κόσμος πρέπει να προσφέρεις και ενδιαφέρων δράσεις.

Με πρωτοβουλία του συλλόγου μας η περιφέρεια Κρήτης θα βρίσκεται για πρώτη φορά με τουριστικό περίπτερο στην έκθεση τουρισμού τον Φλεβάρη του 2019 στο Μόναχο.

 Έχουμε λοιπόν την ευκαιρία με αυτή τη δράση να προβάλουμε τουριστικά τον τόπο μας.

Τον Μάιο του 2019 ο Σύλλογός μας σε συνεργασία με το αρχαιολογικό μουσείο Ηρακλείου, προγραμματίζει διάλεξη η οποία θα πραγματοποιηθεί στο Μόναχο με την Διευθύντρια του μουσείου, όπου θα παρουσιάσει τα εκθέματα που βρίσκονται στο αρχαιολογικό μουσείο και θα μεταφέρει στους επισκέπτες, Έλληνες και Γερμανούς, πτυχές του μινωικού πολιτισμού.

Σύλλογοι Κρητών Γερμανίας και Ελβετίας προγραμματίζουμε φεστιβάλ Κρητικών χορών, με προβολή της παραδοσιακής κρητικής μουσικής, για το 2019.

Ακόμα υπάρχει η σκέψη σε συνεργασία με το παγκόσμιο συμβούλιο Κρητών, να παρουσιαστούν και άλλα κομμάτια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Σε όλα τα παραπάνω και στις προβολές του συλλόγου μας, έχουμε τα μέλη μας και τους πάρα πολλούς φίλους του συλλόγου μας που συμμετέχουν ενεργά, προσφέροντας από το χρόνο τους αλλά στηρίζοντας και οικονομικά το σύλλογό μας. Είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι από τη συμμετοχή όλων τους οποίους ευχαριστούμε και ελπίζουμε να εκπληρώνονται οι προσδοκίες τους. 

 

Τελικά αποτελεί ανάγκη η ύπαρξη συλλογικών φορέων στον απόδημο ; Ποια η διαφορά αν ένας ιδιώτης διοργάνωνε μια μουσικοχορευτική εκδήλωση ή μαθηματα χορού;

 

Πιστεύουμε ότι ναι. Σίγουρα οι ανάγκες και οι λόγοι για τους οποίους κάποιος παλαιότερα συμμετείχε σε ένα σύλλογο έχουν αλλάξει. Θα πρέπει λοιπόν και εμείς στους συλλόγους μας να προσαρμοστούμε σε αυτές τις αλλαγές χωρίς να χάνουμε το στόχο και το λόγο ύπαρξης των συλλόγων από τα μάτια μας.

Η διαφορά με κάποιον ιδιώτη είναι απλή. Κανένας ιδιώτης ή επιχειρηματίας ο οποίος διοργανώνει εκδηλώσεις ή μαθήματα χορού δεν το κάνει αφιλοκερδώς. Το λιγότερο που θα θελήσει να καλύψει είναι όλα τα έξοδά του.

Αυτό δεν συμβαίνει όμως στην περίπτωση των συλλόγων.

Δεν πιστεύω να υπάρχει μέλος σε ΔΣ συλλόγου το οποίο να μην έχει προσφέρει, εκτός από το πολύτιμο χρόνο του και χρήματα τα οποία δεν θέλησε όμως  να εισπράξει ποτέ πίσω, ενισχύοντας έτσι με αυτόν τον τρόπο το ταμείο του συλλόγου του.

 

Ενα από το ερωτήματα που προκύπτει σε σχέση με τον οργανωμένο Ελληνισμό είναι και η συμμετοχή ή η αποχή των Ελλήνων που ήρθαν τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία. Συμμερίζεστε αυτήν την άποψη. Εσείς πόσα νέα μέλη (νεομετανάστες έχετε)

 

Στο σύλλογό μας και αυτό το εισπράττουμε κάθε Κυριακή και στα μαθήματα χορού, έχουμε αρκετούς συμπατριώτες μας οι οποίοι έχουν έρθει τον τελευταίο καιρό από Ελλάδα. Οικογένειες από την Κρήτη αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδας μας. Αυτό είναι το ένα κομμάτι που ενδιαφέρει αυτούς που έχουν έρθει πρόσφατα από Ελλάδα. Να βρουν δηλαδή ένα μέρος όπου θα μπορέσουν να συμμετέχουν σε δραστηριότητες με ομοεθνείς στους.

Θα μπορούσαμε όμως να έχουμε ακόμα περισσότερους οι οποίοι θα συμμετέχουν σε δράσεις των συλλόγων, εάν εκτός από τις μουσικοχορευτικές ή πολιτιστικές δραστηριότητες προσφέραμε και σαν σύλλογοι περισσότερο κοινωνική δράση, για παράδειγμα υποστήριξη αυτών των συμπατριωτών μας σε θέματα καθημερινότητας όπως διευθέτηση θεμάτων με υπηρεσίες, βοήθεια στην εύρεση εργασίας κτλ.

Για αυτό όμως χρειάζεσαι ως βάση μια δυνατή και οργανωμένη Ελληνική κοινότητα στο Μόναχο την οποία εμείς αυτή τη στιγμή δυστυχώς δεν έχουμε.

 

Ενα άλλο κομμάτι αφορά την ενιαία εκπροσώπηση του οργανωμένου Ελληνισμού της παροικίας. Υπάρχει τέτοια ανάγκη, αν ναι μπορεί πλέον να το υλοποιήσει μια Ελληνική Κοινότητα όπως τη γνωρίζουμε ή θα πρέπει να αλλάξει. Και αν ναι με ποιο τρόπο;

 

Σαφώς και υπάρχει αυτή η ανάγκη. Υπάρχει η ανάγκη εκπροσώπησης και συντονισμού των δράσεων των συλλόγων. Όπως υπήρχε και παλαιότερα. Δυστυχώς όπως είπαμε και παραπάνω  οργανωμένη Ελληνική Κοινότητα στη πόλη μας δεν υπάρχει.

Εμείς, κατά την άποψή μας, θα πρέπει να βρούμε σαν οργανωμένος Ελληνισμός στο Μόναχο και πάλι το βηματισμό μας, αυτόν που έχουμε χάσει εδώ και πολλά χρόνια.

Σίγουρα μπορούμε να το πετύχουμε και αυτό αποτελεί προσωπική μου άποψη, μόνο εάν όλοι αυτοί που είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν ανιδιοτελώς και χωρίς τις όποιες παρωπίδες, καθίσουν σε ένα τραπέζι και ξεκινήσουν κάτι καινούργιο, σωστό και χρήσιμο.   

 

Είστε ικανοποημένος από την παρουσία του Ελληνισμού  και των φορέων στην τοπική κοινωνία (γερμανική). Γιατί "αντιστέκεται" ο Ελληνισμός στο να στηρίξει δράσεις παρέμβασης στις τοπικές κοινωνίες  σε αντίθεση με άλλες ευρωπαικές χώρες

 

Εδώ η απάντηση είναι αρνητική.

Βρισκόμαστε ακόμα στο δικό μας ‘‘μικρόκοσμο‘‘ σαν σύλλογοι. Μεμονωμένες εξαιρέσεις με μεμονωμένες δράσεις συλλόγων βεβαίως και υπάρχουν. Πιστεύουμε όμως ότι με περισσότερες πολιτιστικές δράσεις οι οποίες θα απευθύνονται και σε γερμανικό κοινό και με κοινωνική δράση προς το γερμανικό κοινό (εδώ θα πρέπει να πούμε ότι η κοινωνική δράση των συλλόγων του Μονάχου προς φορείς και ιδρύματα στην Ελλάδα είναι αξιόλογη και αξίζουν σε όλους συγχαρητήρια, ας αναφέρουμε μόνο για παράδειγμα την πρόσφατη εκδήλωση του Δορυφόρου με συλλόγους και φορείς του Μονάχου)  μπορούμε να ανοιχτούμε περισσότερο στη γερμανική κοινωνία χωρίς πάντα να χάσουμε το λόγο ύπαρξής μας.

Πιστεύω προσωπικά, ότι οι σύλλογοι θέλουν να αναλάβουν και τέτοιες πρωτοβουλίες ώστε να υπάρξει μεγαλύτερο άνοιγμα προς την γερμανική κοινωνία. Τις περισσότερες φορές όμως δεν το επιτρέπει και ο περιορισμένος χρόνος, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν μπορεί προς στιγμή τουλάχιστον να υλοποιηθεί σοβαρά και με διάρκεια από κανέναν σύλλογο, διότι δεν διαθέτουμε τις απαραίτητες υποδομές. Χρειαζόμαστε χώρους ώστε να μπορέσουμε να οργανώσουμε και να συντονίσουμε καλύτερα τις δράσεις μας. 

 

Σας ευχαριστούμε πολύ για τη συζήτηση 

 

Σας ευχαριστούμε που μας φιλοξενήσατε στο χώρο σας.

 

θέλουμε από το ΔΣ του Κρητικού Συλλόγου Μονάχου και περιχώρων να ευχαριστήσουμε το Δορυφόρο που μας βοηθά σε κάθε προσπάθεια και δραστηριότητα.

Διάλογος με τους οργανωμένους φορείς του Μονάχου. Nικόλαος Σταμάτης. Πρόεδρος Ηπειρωτικής Κοινότητας Μονάχου

50 χρόνια Ηπειρωτική Κοινότητα Μονάχου γιορτάζεται φέτος. Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με την καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη εκδήλωση. Τι μας επιφυλάσσει ακόμη το πρόγραμμα;

 

Μια ιδιαίτερη χρόνια ξεκίνησε για εμάς τους Ηπειρώτες φέτος αφού γιορτάζουμε τα 50 χρόνια ύπαρξής μας στο Μόναχο. Εκτός από τις παραδοσιακές μουσικοχορευτικές εκδηλώσεις θέλουμε τη φετινή χρονιά να προσφέρουμε - με την στήριξη των μελών και των φίλων του συλλόγου - και κοινωνικό έργο.

 

Έτσι, ξεκινήσαμε να συγκεντρώνουμε πλαστικά καπάκια μπουκαλιών για να τα ανταλλάξουμε με  αναπηρικά αμαξίδα καθώς εμβόλια κατά της πολιομυελίτιδας τόσο εδώ στην Γερμανία όσο και στην Ελλάδα. 

 

Επίσης θέλουμε να αναδείξουμε την ιδιαίτερη πατρίδα μας την Ήπειρο ως τουριστικό προορισμό. Έτσι, σε συνεργασία με την Περιφέρεια  Ηπείρου θα οργανώσουμε δράσεις προβολής προϊόντων της Ηπείρου. Θα απευθυνθούμε στο γερμανικό κοινό ώστε να γνωρίσουν τις γεύσεις και τις ομορφιές του τόπου μας. Θα φιλοξενήσουμε αρχιμάγειρες συγγραφείς και δασκάλους παραδοσιακών χορών για να θυμηθούνε οι μεγαλύτεροι και να μάθουνε οι νέοι την πολιτιστική μας κληρονομιά. Ακόμη, το ΣΤ’ αντάμωμα Ηπειρωτών Ευρώπης που έχουμε την χαρά να διοργανώσουμε για δεύτερη φορά στην πόλη μας. Σε σχεδιασμό βρίσκονται ακόμη δυο εκδηλώσεις με τον δήμο Μονάχου. 

Οι επετειακές εκδηλώσεις Θα ολοκληρωθούν τον Νοέμβριο με προβολή του ιστορικού των 50χρονων και μια μεγάλη μουσικοχορευτική εκδήλωση. 

 

Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά να ηγείστε ενός μεγάλου συλλόγου στις επετειακές εκδηλώσεις του ;

 

Τόσο εγώ όσο και το διοικητικό συμβούλιο της Η.Κ.Μ αναλάβαμε με χαρά και ζήλο την καινούργια πρόκληση για την σημαντική επέτειο των 50 χρόνων μας καθώς δεν είναι μια απλή επέτειος. Είναι μέρος της ιστορίας του ίδιου του μεταναστευτικού κινήματος, της ελληνίδας μετανάστριας και μετανάστη. Ελπίζουμε στο τέλος της χρονιάς να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των μελών, φίλων και του Ελληνισμού γενικότερα.

 

Είστε ικανοποιημένος από τη συμμετοχή των Ηπειρωτών (όχι μόνο των μελών) στις δραστηριότητες  του Συλλόγου ;

 

Ευχαριστούμε όσους στηρίζουν και συμμετέχουν στις δραστηριότητες του συλλόγου μας, θα επιθυμούσαμε όμως περισσότερη συμμετοχή και στήριξη από τους συντοπίτες μας γιατί χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσαμε να εκπληρώσουμε τους στόχους μας. Και οι επετειακές εκδηλώσεις για τα 50χρονα αποτελούν και μια ανοιχτή πρόσκληση συμμετοχής. Συμμετοχή όχι μόνο στις εκδηλώσεις. Αλλά συμμετοχή σε ιδέες, προτάσεις, στο σχεδιασμό και στη διοργάνωση. 

 

Τελικά αποτελεί ανάγκη η ύπαρξη συλλογικών φορέων στον απόδημο ; Ποια η διαφορά αν ένας ιδιώτης διοργάνωνε μια μουσικοχορευτική εκδήλωση ή μαθήματα χορού;

 

Είναι απαραίτητη η ύπαρξη των συλλόγων στο εξωτερικό γιατί έτσι κρατάμε την παράδοση μας ζωντανή για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Ο ιδιώτης δεν μπορεί να προσφέρει αυτά που προσφέρει ένας σύλλογος με την αφιλοκερδή δουλειά που κάνει γιατί ο ιδιώτης έχει ως προτεραιότητα και μοναδικό σκοπό το οικονομικό κέρδος.  Οι σύλλογοι αντίθετα πολλές φορές έχουν εν γνώσει τους οικονομικό παθητικό που το επιβαρύνονται τα μέλη του συλλόγου αν κρίνουν ότι η εκδήλωση είναι απαραίτητη. Πιστεύετε ότι ένας ιδιώτης θα διοργάνωνε εκδήλωση με ρίσκο να μην βγάλει κέρδος ;

 

Ένα από το ερωτήματα που προκύπτει σε σχέση με τον οργανωμένο Ελληνισμό είναι και η συμμετοχή ή η αποχή των Ελλήνων που ήρθαν τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία. Συμμερίζεστε αυτήν την άποψη. Εσείς πόσα νέα μέλη (νεομετανάστες) έχετε ;

 

Ο σύλλογος μας έχει αποκτήσει αρκετά μέλη νέο μεταναστών που συμμετέχουν ενεργά στις όποιες εκδηλώσεις μας. Δεν θα έλεγα συνεπώς ότι υπάρχει αποστασιοποίηση από τους συμπατριώτες που ήρθαν τα τελευταία χρόνια στο Μόναχο. 

 

Θέμα συζήτησης είναι επίσης η ενιαία εκπροσώπηση του οργανωμένου Ελληνισμού της παροικίας. Υπάρχει τέτοια ανάγκη, αν να,ι μπορεί πλέον να το υλοποιήσει μια Ελληνική Κοινότητα όπως τη γνωρίζουμε ή θα πρέπει να αλλάξει. Και αν ναι με ποιο τρόπο;

 

Υπάρχει και μάλιστα επιτακτική ανάγκη να συνυπάρχουν ειρηνικά και να συνεργάζονται από κοινού όλοι οι εθνικοτοπικοί (και όχι μόνο) σύλλογοι και φορείς και φυσικά σε μεγάλα θέματα να εκφράζονται – στο βαθμό που είναι αυτό εφικτό – ενιαία.. Ο ελληνισμός πρέπει να ξυπνήσει από την αδράνεια και να δημιουργήσει μια ελληνική κοινότητα για να μπορέσει να ανταπεξέλθει αντάξια στους 26.000ελληνες στο Μόναχο. 

 

Γιατί "αντιστέκεται" ο Ελληνισμός στο να στηρίξει δράσεις παρέμβασης ελληνικών συλλόγων στις τοπικές κοινωνίες  σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες ;

 

Οι ελληνικοί σύλλογοι αποτελούν μια συνέχεια που ξεκίνησε από την εποχή της πρώτης μετανάστευσης. Αυτό που συνεχίζει σήμερα είναι ότι έχουμε μείνει προσηλωμένοι στην δίκη μας παράδοση. Και ο Έλληνας που έρχεται στον ελληνικό σύλλογο έρχεται γι αυτό το λόγο. Ίσως αυτό να οδηγεί και εμάς τους συλλόγους να είμαστε συγκρατημένοι και να μην τολμούμε εκδηλώσεις με άλλο περιεχόμενο. Αν και στο σημείο αυτό οφείλω να επισημάνω ότι η Ηπειρωτική Κοινότητα Μονάχου αξιοποιεί δυνατότητες που υπάρχουν να δίνει την παρουσία της στην τοπική κοινωνία. Σίγουρα όχι όσο θα θέλαμε αλλά υπάρχουν π.χ. στα γενέθλια της πόλης του Μονάχου τον Ιούνιο

Διάλογος με τους οργανωμένους φορείς του Μονάχου. Χάρης Φωτιάδης, Πρόεδρος Συλλόγου Ποντίων Μονάχου

Ο Δορυφόρος εγκαινιάζει ένα διάλογο με τους Προέδρους ελληνικών συλλογικοτήτων και φορέων στο Μόναχο με θέμα το "σήμερα και το αύριο" του οργανωμένου Ελληνισμού του Μονάχου.


Η πρώτη συνέντευξη είναι με τον Χάρη Φωτιάδη Πρόεδρο του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου στο Μόναχο.

1. Από μικρός στο σύλλογο και εδώ και ένα χρόνο, Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Μονάχου. Ήδη καταγράψετε πολλές πετυχημένες δράσεις. Αντιμετωπίσατε με άγχος το ξεκίνημα; Είχατε αγωνία για το πως θα εξελιχθεί η πορεία του συλλόγου στη διάρκεια της θητείας σας;


Ασφαλώς. Όταν αναλαμβάνεις την προεδρία του παλαιότερου και μεγαλύτερου ποντιακού Συλλόγου στην Ευρώπη, η ευθύνη και η απαιτήσεις είναι πολύ μεγάλες. Το ίδιο ισχύει και με τις προσδοκίες του κόσμου. Ο στόχος για το εκάστοτε διοικητικό πρέπει να είναι πάντα η επέκταση του Συλλόγου και στην αρχή δεν έιμουν καθόλου βέβαιος ότι θα τα καταφέρω.
Έχω την τύχη όμως, το διοικητικό συμβούλιο να απαρτίζεται από ανθρώπους που εργάζονται μέρα νύχτα για να φέρουν σε πέρας τις πολλές και δύσκολες εργασίες, χωρίς να διαμαρτύρονται ποτέ. Αποβάλλεις λοιπόν το άγχος όταν έχεις τέτοια ομάδα στο διοικητικό συμβούλιο.


2. Σε πολλές περιπτώσες νέα πρόσωπα, ιδιαίτερα δε νεαρής  ηλικίας, όπως εσείς, εκφράζουν την πικρία ότι δεν στηρίζονται από τους μεγαλύτερους και από τα πιο έμπειρα μέλη. Εσείς τι διαπιστώσατε σ αυτό το χρόνο ;


Καθόλου! Ακριβώς το αντίθετο ισχύει. Πολλές φορές νιώθω σαν πρόεδρος Κράτους και όχι Συλλόγου, διότι έχω περισσότερους από δέκα "συμβούλους". Οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν υπηρετήσει το Σύλλογο στο παρελθόν, σε βάρος της οικογένειας τους πάντα, δεν έφυγαν ποτέ. Είναι ακόμα στο Σύλλογο, βοηθούν στην οργάνωση, και σε κάθε πρόβλημα μπαίνουν μπροστά για να προστατέψουν την διοίκηση του Συλλόγου.


3. Είστε ικανοποιημένος από τη συμμετοχή των Ποντίων (όχι μόνο των μελών) στις δραστηριότητες  του Συλλόγου ;


Ο Σύλλογος μετράει περίπου 20-25 δραστηριότητες τον χρόνο και σε άλλες τόσες συμμετέχει. Μέσα σε αυτές, εκπαιδευτική εκδρομή νεολαίας, συμμετοχή του χορευτικού συγκροτήματος σε διεθνές φεστιβάλ ως μοναδικός εκπρόσωπος της Ελλάδας, που έχει πλέον καθιερωθεί, και αρκετές εισηγήσεις και μάλιστα όχι μόνο στο Μόναχο. Μέσα σε τόσες δραστηριότητες ο καθένας μπορεί να βρει αυτό που του ταιριάζει και αρέσει περισσότερο. Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος από την συμμετοχή των συμπατριωτών στις εκδηλώσεις μας. Ειδικά εάν συνυπολογίσουμε τις χοροεσπερίδες, στις οποίες έχουμε πάντα πολύ κόσμο.


4. Τελικά αποτελεί ανάγκη η ύπαρξη συλλογικών φορέων στον απόδημο ; Ποια η διαφορά αν ένας ιδιώτης διοργάνωνε μια μουσικοχορευτική εκδήλωση ή μαθηματα χορού;


Είναι βασική προϋπόθεση θα έλεγα εάν θέλουμε να διατηρήσουμε τις παραδόσεις μας και να μυήσουμε τις νέες γενιές στα ήθη και έθιμα της πατρίδας μας. Για τον κόσμο τώρα, είναι μια επαφή με την πατρίδα, ένα κομμάτι, μια μυρωδιά Ελλάδας. Τις αξίες αυτές μπορεί κατά την γνώμη μου να τις διδάξει μόνο ένας σύλλογος, που στόχο δεν έχει το κέρδος, σε αντίθεση με τον ιδιώτη.


5. Ενα από το ερωτήματα που προκύπτει σε σχέση με τον οργανωμένο Ελληνισμό είναι και η συμμετοχή ή η αποχή των Ελλήνων που ήρθαν τα τελευταία χρόνια στη Γερμανία. Συμμερίζεστε αυτήν την άποψη. Εσείς πόσα νέα μέλη (νεομετανάστες έχετε)


Καταγράφουμε αρκετά νέα μέλη και κυρίως παιδιά. Με γεμίζει με ευχαρίστηση να βλέπω τις Κυριακές που κάνουμε τις χορευτικές μας πρόβες ότι επικρατεί το αδιαχώρητο. Νομίζω πως όσοι έρχονται τώρα στην Γερμανία, μια δύσκολη πολύ χώρα να εγκλιματιστεί κανείς, αφενός θέλουν χρόνο και αφετέρου πρέπει ο εκάστοτε σύλλογος να μπορεί να υποκατασήσει έστω και λίγο την πατρίδα που αφήνουν πίσω. Δεν αρκεί ένας σύλλογος να κάνει μια μουσικοχορευτική βραδιά τον χρόνο και μια φορά την εβδομάδα πρόβες χορευτικού. Θέλει πολύ περισσότερη προσπάθεια και από εμάς τους Συλλόγους.


6. Ενα άλλο κομμάτι αφορά την ενιαία εκπροσώπηση του οργανωμένου Ελληνισμού της παροικίας. Υπάρχει τέτοια ανάγκη, αν ναι μπορεί πλέον να το υλοποιήσει μια Ελληνική Κοινότητα όπως τη γνωρίζουμε ή θα πρέπει να αλλάξει. Και αν ναι με ποιο τρόπο;


Εγώ προσωπικά είμαι υπέρ ενός κοινοβουλευτικού μοντέλου στο οποίο θα εκπροσωπούν ένας ή δύο από κάθε διοικητικό συμβούλιο, τον Σύλλογο τους. Υποχρεωτικά από το διοικητικό συμβούλιο για να διασφαλιστει ότι δεν θα μπαίνουν άνθρωποι σαν βέλη από δεξιά και αριστερά. Όλοι αυτοί λοιπόν θα πλαισιώνουν τον άνθρωπο που θα συντονίζει την όλη προσπάθεια. Η Δημοκρατία είναι το κλειδί για κάθε κλειστή πόρτα στις μέρες μας. Οι Σύλλογοι από την πλευρά τους, απέδειξαν και φέτος ότι η θέληση και χημεία μεταξύ τους υπάρχει. Με πρωτοβουλία δική σας, (του δορυφόρου) και σας ευχαριστώ θερμά γιαυτό, συγκετρώθηκαν πάνω από 16 χιλιάδες ευρώ και μπορέσαμε να βοηθήσουμε συμπατριώτες μας, που τόσο ανάγκη το είχαν. Πέρα από αυτό, και λυπάμαι που το λέω, δεν υπάρχει αυτή την στιγμή ο φορέας στον οποίο αναφέρεστε. Συνεπώς είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξει κάτι το οποίο είναι άρρωστο και ανύπαρκτο.


7. Είστε ικανοποημένος από την παρουσία του Ελληνισμού  και των φορέων στην τοπική κοινωνία (γερμανική). Πιστεύετε ότι οι σύλλογοι κάνουν λίγα ή οι σύλλογοι δεν κάνουν όσα θα μπορούσαν περισσότερο επειδή δεν θα συμμετέχει σε τέτοιες περιπτώσεις ο Ελληνισμός;


Όχι μόνο δεν είμαι ευχαριστημένος, αλλά θα έλεγα ότι είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Για το γεγονός ότι είμαστε η πιο αδύναμη μειονότητα στη Γερμανία, φταίμε αποκλειστικά εμείς οι φορείς. Μας χαρακτηρίζει η εσωστρέφεια την οποία την έχουν ξεπεράσει ακόμα και οι Τούρκοι της Γερμανίας. Αυτή την "Γγκετοποίηση" οι Γερμανοί δεν την βλέπουν με καλό μάτι και επιτρέψτε μου να φέρω ως παράδειγμα το ποντιακό ζήτημα. Εμείς ως Έλληνες του Πόντου, απαιτούμε την αναγνώριση της Γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού. Και τι κάναμε τόσα χρόνια για να το πετύχουμε σε διεθνές επίπεδο; Κλεινόμαστε μεταξύ μας σε ένα δωμάτιο και κλαίμε την μοίρα μας. Εμείς από την άλλη, αυτό που κάνουμε χρόνια τώρα στο Μόναχο είναι να κάνουμε συμμάχους, να απευθυνόμαστε σε γερμανικούς φορείς, και βλέπουμε σιγά σιγά φως στην άκρη του τούνελ. Το ίδιο προκαλώ να κάνουν επιτέλους και οι υπόλοιποι ποντιακοί φορείς σε διεθνές επίπεδο.

8.   Ο σύλλογος Ποντίων Μονάχου, αν δεν κάνουμε λάθος, ήταν που ανέλαβε την πρωτοβουλία να προωθήσει το ζήτημα της γενοκτονίας του ελληνισμού του πόντου στη γερμανική κοινωνία και κυρίως στην πολιτική. Κάνοντας μια πρώτη αποτίμηση, ποιο είναι το μέχρι τώρα συμπέρασμα. Ποια η ανταπόκριση στους γερμανούς πολιτικούς αλλά και ποια στους Έλληνες πολίτες που ζουν στο Μόναχο αλλά και γενικά στη Γερμανία και στο εξωτερικό; 


Ο Σύλλογος Ποντίων Μονάχου έχει γίνει γνωστός μεταξύ των ομογενών της Γερμανίας για το έργο που έχει πραγματοποιήσει με πολύ κόπο εδώ και 50 χρόνια. Στις 27 Σεπτεμβρίου του 2006 το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε μια απόφαση για την ένταξη της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή Κοινότητα, απαίτησε από τη Τουρκία όχι μόνο την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων τη οποία ήδη ζήτησαν από το 1987. Για πρώτη φορά αναφέρθηκαν ονομαστικά και οι Έλληνες του Πόντου και οι Ασσύριοι. Στήριξαν αυτό και οι Ευρωβουλευτές της Βαυαρίας Bernd Posselt και Markus Ferber. Οι δύο αυτοί Ευρωβουλευτές της Βαυαρίας πριν το 2006, πήραν μέρος στις γερμανόφωνες ημερίδες του Συλλόγου.  Θέλω όμως να αναφερθώ ιδιαίτερα και στον Μάιο του 18, όπου ο Σύλλογος αποκάλυψε ένα Μνημείο στουςχώρους της ενορίας των Αγίων Πάντων στην μνήμη των θυμάτων της τουρκικής κτηνωδίας. Για πρώτη φορά στα χρονικά, μεταξύ πολλών πολιτικών προσώπων που παρευρέθησαν στην εκδήλωση, η υφυπουργός παιδείας της Βαυαρίας μίλησε ανοιχτά για Γενοκτονία του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό όπως καταλαβαίνετε είναι ένα χρήσιμο όπλο το οποίο θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε στο μέλλον.