Το «Εξαπάτημα» των 190 Ευρώ. Όταν η Μαρκίζα Τυφλώνει τη Λογική
Σχόλιο (κριτική) του μουσικού από το Μόναχο Πόλυ για τη συναυλία του Κώστα Αργυρού στο Μόναχο
Το «Εξαπάτημα» των 190 Ευρώ - Όταν η Μαρκίζα Τυφλώνει τη Λογική
Βρέθηκα στη συναυλία του Κωνσταντίνου Αργυρού, αυτή τη φορά ως θεατής. Και αυτό που αντίκρισα ήταν μια ακτινογραφία του παραλόγου που επικρατεί στην ελληνική show business.
Έχοντας περάσει δεκαετίες στην «απέναντι» πλευρά –πάνω στο πάλκο, πίσω από το αναλόγιο του μαέστρου και μέσα στην ένταση της ενορχήστρωσης– έμαθα να βλέπω τη διασκέδαση με τα μάτια του επαγγελματία. Γνωρίζω τι σημαίνει σωστός ήχος, τι σημαίνει σεβασμός στον θεατή και, κυρίως, τι σημαίνει κοστολόγηση της μουσικής προσπάθειας.
1. Η «Χρυσή» Ταυτότητα της Μαζικής Διασκέδασης
Όταν βλέπεις εισιτήρια από 50€ έως 190€, το επαγγελματικό σου ένστικτο αναρωτιέται αμέσως για το "value for money". 190 ευρώ για μια καρέκλα, χωρίς ούτε ένα συνοδευτικό ποτό ή σνακ; Ως μουσικός που ξέρω τι σημαίνει παραγωγή, αδυνατώ να βρω τη λογική πέρα από την καθαρή εκμετάλλευση του status. Ο θεατής εδώ δεν πληρώνει για την τέχνη, πληρώνει για την ψευδαίσθηση ότι ανήκει σε μια «elite», έστω και για δύο ώρες.
2. 200 Μέτρα Απόσταση: Η Κατάργηση της Ζωντανής Επαφής
Στο επάγγελμά μας, η επαφή με το κοινό είναι το Α και το Ω. Σε αυτή τη συναυλία, η απόσταση από το πατάρι άγγιζε ως τα 200 μέτρα. Ως μαέστρος, ξέρω ότι σε τέτοια απόσταση η αίσθηση του «ζωντανού» χάνεται. Ο καλλιτέχνης γίνεται μια κουκκίδα και ο θεατής καταλήγει να παρακολουθεί μια γιγαντοοθόνη. Πληρώνει, δηλαδή, μια περιουσία για να δει απλά τηλεόραση σε εξωτερικό χώρο. Η μαγεία της ζωντανής εκτέλεσης θυσιάζεται στο βωμό της μαζικότητας.
3. Η «Σφαγή» των VIP και η Απάτη της Θέσης
Εδώ είναι η μεγαλύτερη ειρωνεία που διαπίστωσα: Οι ακριβές θέσεις αγοράζονται με την υπόσχεση της άνεσης. Όμως, επειδή η διοργάνωση δεν μπορεί (ή δεν θέλει) να ελέγξει τη ροή, όλοι καταλήγουν όρθιοι. Ως άνθρωπος που έχει στήσει σχήματα, με ενοχλεί η ασυνέπεια: Η ορατότητα από τις ακριβές θέσεις ήταν μηδενική. Ο πελάτης που πλήρωσε 190€ κατέληξε να στέκεται στις μύτες των ποδιών του, ακριβώς όπως και αυτός των 50€ (αν και αυτοι ειναι πιο τυχεροι ως προς την όραση ). Η παροχή ακυρώθηκε στην πράξη, αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε.
4. Ηχητική «Βία» στα 100-105 dB
Ως μουσικός, τα αυτιά μου είναι το εργαλείο μου. Η ένταση των 95-105 dB που επικρατούσε είναι οριακά επικίνδυνη. Κι όμως, εκεί που στην τοπική ταβέρνα ο πελάτης θα μου ζητούσε να χαμηλώσω γιατί «δεν μπορεί να μιλήσει», εδώ ο ίδιος άνθρωπος δέχεται την ηχητική επίθεση ως «παλμό». Είναι εντυπωσιακό το πώς το «μεγάλο όνομα» νομιμοποιεί τον κακό, υπερβολικά δυνατό ήχο, τον οποίο ο θεατής βαφτίζει «ενέργεια» για να δικαιολογήσει το κόστος της εξόδου του.
Το Συμπέρασμα ενός Μουσικού
Βλέποντας αυτή την εικόνα από την κερκίδα, ένιωσα μια βαθιά αντίφαση. Ο κόσμος δέχεται να ταλαιπωρηθεί, να μην βλέπει και να πληρώσει υπερβολικά, αρκεί να συμμετέχει σε κάτι «επώνυμο».
Ως επαγγελματίας που έχει δουλέψει στην «απέναντι όχθη», γνωρίζω ότι η ποιότητα της διασκέδασης δεν μετριέται με τα ντεσιμπέλ ή την τιμή του εισιτηρίου, αλλά με το σεβασμό στον άνθρωπο που κάθεται από κάτω. Κάτι που, δυστυχώς, στις μεγάλες πίστες φαίνεται να έχει χαθεί προ πολλού.