Την Κυριακή 26.10.2025 η πόλη διεξάγει δημοψήφισμα (Bürgerentscheid) για να αποφασίσει εάν θα προχωρήσει η υποψηφιότητά της για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων το 2036, 2040 ή 2044.
(Σημειώνεται ότι δικαίωμα συμμετοχής στη ψηφφορία έχουν και οι Έλληνες όπως και όλοι οι κάτοικοι που έχουν υπηκοότητα κράτους μέλους της Ε.Ε.)
Τα επιχειρήματα των δύο πλευρών (Υπέρ και Κατά) επικεντρώνονται κυρίως στις οικονομικές επιπτώσεις, την αστική ανάπτυξη και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα:
ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΥΠΕΡ (PRO) – Οι υποστηρικτές της διοργάνωσης
Η πλευρά των υποστηρικτών (πολλοί πολιτικοί, αθλητικοί φορείς και επιχειρηματικοί κύκλοι) βλέπει τους Αγώνες ως καταλύτη για τη βελτίωση της πόλης.
Υποδομές & Αστική Ανάπτυξη
Επιτάχυνση Έργων: Οι Ολυμπιακοί Αγώνες λειτουργούν ως εξωτερική διορία (deadline) που επιταχύνει τη χρηματοδότηση και την υλοποίηση μεγάλων έργων.
Αναμένεται επέκταση και εκσυγχρονισμός του δικτύου S-Bahn και U-Bahn (Μετρό/Προαστιακός), βελτίωση της προσβασιμότητας (barrierefreiheit) και του δημόσιου συστήματος μεταφορών (ÖPNV)
Αθλητικές Εγκαταστάσεις
Εκσυγχρονισμός & Βιωσιμότητα: Το Μόναχο διαθέτει ήδη πολλές εγκαταστάσεις από τους Αγώνες του 1972 (Ολυμπιακό Πάρκο), οι οποίες θα ανακαινιστούν και θα εκσυγχρονιστούν, αντί να χτιστούν νέες από το μηδέν.
Το σχέδιο βασίζεται σε ένα «μοντέλο ενός χωριού» (One-Village-Concept) με μικρές αποστάσεις μεταξύ των περισσότερων χώρων, μειώνοντας τις μετακινήσεις.
Κοινωνία & Οικονομία - Νέος Κατοικίες & Ανάπτυξη:
Το Ολυμπιακό Χωριό θα χτιστεί σε μια περιοχή του βορειοανατολικού Μονάχου (π.χ. Daglfing), όπου ήδη σχεδιάζεται μια νέα συνοικία.
Οι κατοικίες αυτές, μετά τους Αγώνες, θα μετατραπούν σε νέο, προσιτό (;) κοινωνικό οικισμό για τους κατοίκους του Μονάχου.
Διεθνής Προβολή & Ενότητα: Η διοργάνωση θα ενισχύσει το διεθνές κύρος και την εικόνα του Μονάχου και της Γερμανίας ως «Αθλητική Πόλη».
Αναμένεται να δημιουργήσει ένα κλίμα αισιοδοξίας και κοινωνικής ενότητας, όπως συνέβη με το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2006.
ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ (CONTRA) – Τι πιστεύουν όσοι απορρίπτουν την διοργάνωση
Η πλευρά των αντιπάλων (περιβαλλοντικές οργανώσεις, κόμματα όπως ÖDP, BUND Naturschutz και τμήματα των Πρασίνων) επικεντρώνεται στο οικονομικό ρίσκο και τις κοινωνικές επιπτώσεις.
Κόστος & Οικονομικός Κίνδυνος
Μη Υπολογίσιμο Κόστος: Οι Ολυμπιακοί Αγώνες σχεδόν πάντα ξεπερνούν τον αρχικό προϋπολογισμό (π.χ. Παρίσι: από 3 δισ. σε 7,7 δισ. ευρώ).
Ακόμα και μόνο η διαδικασία υποψηφιότητας κοστίζει εκατομμύρια ευρώ. Αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να διατεθούν άμεσα σε κοινωνικές ανάγκες, όπως σχολεία, νηπιαγωγεία και πολιτισμό.
Κόστος στέγασης & Κοινωνική αδικία
Αύξηση Ενοικίων (Gentrifizierung): Οι Αγώνες προσελκύουν διεθνείς επενδυτές ακινήτων, οδηγώντας σε αύξηση των τιμών κατοικίας και ενοικίων (όπως συνέβη σε Λονδίνο, Βαρκελώνη), καθιστώντας το Μόναχο ακόμα πιο ακριβό για τους απλούς πολίτες.
Φόβος για κοινωνική διαίρεση και εκτόπιση των κατοίκων με χαμηλά εισοδήματα.
Περιβάλλον & Χωροταξία
Οι επικριτές αντιτίθενται στο σχέδιο δημιουργίας του Ολυμπιακού Χωριού στο Daglfing, καθώς πρόκειται για πολύτιμο καλλιεργήσιμο έδαφος και οικολογικά ευαίσθητες περιοχές.Ανησυχία για τη μόνιμη τσιμεντοποίηση (versiegelung) αγροτικών εκτάσεων για ένα «διεβδομαδιαίο event».
Αθλητισμός & Ισχυρισμοί
Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι παρά τα ακριβά έργα, ο μαζικός αθλητισμός (Breitensport) δεν ωφελείται. Φοβούνται ότι κατά τη διάρκεια των Αγώνων, τοπικοί σύλλογοι θα χάσουν ώρες προπόνησης, ενώ οι πόροι διοχετεύονται στην «επίδειξη» του κορυφαίου αθλητισμού.
Διαφάνεια & ΔΟΕ
Εξάρτηση από τη ΔΟΕ (IOC): Το Μόναχο θα εξαρτηθεί από τις απαιτήσεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, η οποία θέτει συχνά όρους που τελικά επιβαρύνουν τους φορολογούμενους.
Σκεπτικισμός για τους ισχυρισμούς ότι το IOC έχει αλλάξει (Agenda 2020+5) και έχει γίνει πιο «βιώσιμο».
Επιμέλεια: ΔΟΡΥΦΟΡΟΣ