Στο Μόναχο υπάρχουν πολλά αξιοθέατα και μνημεία με έντονο πολιτικό υπόβαθρο, καθώς η πόλη διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στην ιστορία της Γερμανίας, ιδιαίτερα κατά τον 20ο αιώνα.
Ακολουθούν μερικά από τα πιο σημαντικά:
Ναζιστική Εποχή και Αντίσταση
Königsplatz (Πλατεία του Βασιλιά): Αν και σχεδιάστηκε ως ένας χώρος που θα τιμούσε την τέχνη και τον κλασικισμό, η πλατεία μετατράπηκε από τους Ναζί σε χώρο μαζικών συγκεντρώσεων και παρελάσεων. Δίπλα στην πλατεία βρισκόταν η Μπράουνες Χάους (Braunes Haus), τα κεντρικά γραφεία του Ναζιστικού Κόμματος. Σήμερα, στην περιοχή αυτή βρίσκεται το Κέντρο Τεκμηρίωσης του Εθνικοσοσιαλισμού (NS-Dokumentationszentrum) Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε ειδική αναφορά στο κέντρο.ΕΔΩ
Feldherrnhalle (Αίθουσα των Στρατηγών): Βρίσκεται στην Odeonsplatz και ήταν το σημείο όπου έλαβε χώρα το Πραξικόπημα της Μπυραρίας του
Χίτλερ το 1923. Μετά την άνοδο των Ναζί στην εξουσία, το μνημείο μετατράπηκε σε τόπο λατρείας για τους 16 «μάρτυρες» του κινήματος. Σήμερα, μια πλάκα μπροστά από την αίθουσα τιμά τα θύματα του
ναζισμού. Eιχαμε αναφερθεί και σε προηγούμενο αφιέρωμα. ΕΔΩ
Μνημείο της Λευκής Ρόδου: Στο Πανεπιστήμιο Ludwig-Maximilians (LMU), υπάρχει ένα μνημείο αφιερωμένο στην αντιστασιακή ομάδα «Λευκή
Ρόδο» (Weiße Rose). Η ομάδα αυτή, αποτελούμενη από φοιτητές όπως ο Χανς και η Σόφι Σολ, μοίραζε αντι-ναζιστικά φυλλάδια. Το μνημείο στο εσωτερικό του πανεπιστημίου βρίσκεται στο σημείο από
όπου τα αδέρφια Σολ από τον εξώστη του κεντρικού κτιρίου στις 18 Φεβρουαρίου 1943 έριξαν τα φυλλάδια.
Το μνημείο, έργο του καλλιτέχνη Robert Schmidt-Matt, αναπαριστά τα πεσμένα φυλλάδια της αντιστασιακής ομάδας, ακριβώς στο σημείο όπου τα αδέλφια Σολ (Scholl) τα πέταξαν και τοποθετήθηκε το 1990.
Μνημείο για τα Θύματα του Εθνικοσοσιαλισμού: Στην πλατεία Platz der Opfer des Nationalsozialismus (Πλατεία των Θυμάτων του
Εθνικοσοσιαλισμού) υπάρχει ένα μνημείο που θυμίζει όσους έχασαν τη ζωή τους από τους Ναζί. Το Μνημείο για
τα Θύματα του Εθνικοσοσιαλισμού στο Μόναχο παραδόθηκε επίσημα στο κοινό στις 8 Νοεμβρίου 1985.
Το μνημείο αντικατέστησε έναν προσωρινό γρανιτένιο βράχο που είχε τοποθετηθεί το 1962. Το 2014, ο χώρος αναδιαμορφώθηκε και προστέθηκαν μια επιμήκης χάλκινη πλάκα και ένα χάλκινο γράμμα στο έδαφος.
Στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου (Dachau): Αν και βρίσκεται λίγο έξω από το Μόναχο, το Νταχάου αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά μνημεία με πολιτικό υπόβαθρο στη Γερμανία. Ήταν το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί και λειτουργεί σήμερα ως Μνημείο και Μουσείο.
Ηταν το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης που δημιούργησε το ναζιστικό καθεστώς στη Γερμανία. Ιδρύθηκε στις 22 Μαρτίου 1933, λίγες μόλις εβδομάδες μετά την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία.
Αρχικά, χρησιμοποιήθηκε για την κράτηση πολιτικών αντιπάλων, αλλά με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε σε ένα κέντρο κράτησης για χιλιάδες ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων, Ρομά, ομοφυλόφιλων, ιερέων, και άλλων ομάδων που διώκονταν από το καθεστώς.
Το στρατόπεδο χρησίμευσε ως πρότυπο για όλα τα επόμενα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης που χτίστηκαν από τους Ναζί. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν απάνθρωπες, με τους κρατούμενους να υποβάλλονται σε καταναγκαστική εργασία, πείνα, βασανιστήρια και ιατρικά πειράματα.
Το Νταχάου απελευθερώθηκε από τις αμερικανικές δυνάμεις στις 29 Απριλίου 1945. Σήμερα, ο χώρος λειτουργεί ως μνημείο και τόπος μνήμης, προσελκύοντας επισκέπτες από όλο τον κόσμο που επιθυμούν να μάθουν για τις φρικαλεότητες του Ολοκαυτώματος και να τιμήσουν τα θύματα του ναζισμού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν καταγραφεί, ο αριθμός των ατόμων που κρατήθηκαν και έχασαν τη ζωή τους στο στρατόπεδο του Νταχάου είναι συγκλονιστικός.
Συνολικός αριθμός κρατουμένων: Εκτιμάται ότι πάνω από 200.000 άνθρωποι από περισσότερες από 30 χώρες κρατήθηκαν στο κεντρικό στρατόπεδο και στα παραρτήματά του.
Συνολικός αριθμός νεκρών: Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του, τουλάχιστον 41.500 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Ο αριθμός αυτός περιλαμβάνει θύματα που πέθαναν από πείνα, αρρώστιες, εξάντληση, βασανιστήρια, καθώς και αυτούς που εκτελέστηκαν.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι ο πραγματικός αριθμός μπορεί να είναι υψηλότερος, καθώς τα αρχεία των τελευταίων μηνών του πολέμου είναι ελλιπή.